2010

Voorlichting Selimiye Moskee in Haarlem

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

Onderwerp: Eergerelateerd geweld/ huiselijk geweld en de politie.

Datum: 26 april 2010

Organisatie: Selimiye Moskee Haarlem; Politie Haarlem en Stichting Verdwaalde Gezichten

Omschrijving: Bij de vrouwengroep van de moskee vertellen Hayat el Bouk en Frits de Vries van politie Haarlem over aangifte doen en het proces van aanhouding; Yeter Akin verteld over het werk van Stichting Verdwaalde Gezichten. Voorzichtig wordt via vragen over de zorg voor kinderen en de verschillen met de Nederlandse cultuur naar het thema eergerelateerd geweld toe gewerkt. Het thema ligt gevoelig. Wel kan het eerste deel van de documentaire Verdwaalde Gezichten worden getoond. We worden uitgenodigd op een volgende avond verder te praten.

Aanwezig:          -       Ruim 30 vrouwen;

-          Hayat el Bouk; politie Haarlem, specialist EGG

-          Frits de Vries; wijkagent Haarlem Zuid

-          Yeter Akin; projectleider Stichting Verdwaalde Gezichten

-          Ayse Türk; trainster Zwarte Tulp van Verdwaalde Gezichten

-          Marriëtte de Lange; projectmedewerker Verdwaalde Gezichten

De voorzitster van de vereniging is door familieomstandigheden helaas verhindert om op de avond aanwezig te zijn. Haar vervangster is enigszins geschokt als ze hoort over welk onderwerp we zullen komen vertellen. Ze had begrepen dat er algemeen over de politie zal worden gesproken. Yeter neemt de tijd om uit te leggen dat we begrijpen dat het een gevoelig onderwerp is, maar dat we er op een genuanceerde manier over zullen praten. Na de eerste schrik nodigt ze ons toch uit de avond voor te zitten. We leiden het onderwerp voorzichtig in.

Hayat verteld kort wie ze is, ze is gespecialiseerd in EGG, huiselijk geweld en multiculturele thema’s. Yeter verteld over SVG, dat ze jongeren en vrouwen voorlicht. Hayat nodigt de vrouwen uit om een rondleiding op het hoofdbureau van de politie te krijgen. De vrouwen gaan hier enthousiast op in. Vervolgens worden Frits, Ayse en Marriëtte voorgesteld.

De eerste vraag die Hayat aan de vrouwen stelt is: wat willen jullie van de politie? Er blijken veel vragen bij de vrouwen te leven: ‘wat kan ik doen aan geluidsoverlast?’; ‘wat gebeurt er als jongeren worden opgepakt en een tijdje worden vastgehouden?’; ‘wordt er dan rekening gehouden met hun toetsen en examens op school?’; ‘en wat als hij/zij onschuldig is?’. Hayat beantwoord geduldig hun vragen en Yeter maakt dan een vertaalslag: we hebben het nu over criminaliteit, maar de politie is er ook voor andere dingen. Wat als je als vrouw wordt mishandelt, of je kind, dan kun je ook naar de politie.

De vrouwen stellen hele diverse vragen aan Frits, Hayat en Yeter. Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat de aanwezige vrouwen het justitiële proces niet goed kennen. Een jonge vrouw wil bijvoorbeeld weten wat de politie doet als ze aangifte doet van huiselijk geweld. Frits de Vries gaat hier op in: de politie luistert altijd naar je. Dan doet de politie onderzoek en zoekt bijvoorbeeld getuigen, de rechter bepaald vervolgens of het bewezen is en welke straf er komt. Dit doet de politie niet. Het onderzoek betekent dus dat het niet geheim kan blijven, zo wordt het probleem open gebroken.

Een andere vrouw haakt in met een geheel andere vraag: wat als je de taal niet goed spreekt. Wat als je 112 moet bellen of een verkeersongeluk moet afhandelen met de andere betrokkene die Nederlands is. De vrouw had het gevoel dat ze dan vanwege haar taalachterstand benadeeld werd. Frits wijst op de tolkentelefoon die de politie inzet bij aangifte, ook zegt hij gewoon 112 te bellen, alleen je adres kunnen zeggen en ‘help’ is voldoende voor de centrale om hulp te sturen. Een vrouw uit de zaal spreekt hierop haar mede vrouwen toe dat ze goed genoeg Nederlands zouden moeten leren voor dit soort situaties. Hayat reageert: daar is tijd voor nodig.

Yeter stuurt het gesprek voorzichtig naar het thema van de avond: ervaren jullie een kloof tussen jullie ideeën en de mentaliteit van jullie kinderen en de jongeren om jullie heen? De vrouwen geven aan dit zeer sterk te ervaren, de jeugd ervaart onze cultuur als vreemd, ze zijn verwesterd. Ze zeggen: ik ben vrij, laat me vrij, onderdruk me niet. Yeter vraagt vervolgens: kent jouw cultuur wel onderdrukking dan? De vrouw moet even nadenken over haar antwoord en er is even spanning in de zaal: nee, is het antwoord, maar we zijn wel minder vrij dan de Nederlanders. Vervolgens geeft ze aan dat ze het moeilijk vindt dat jongeren andere ideeën hebben.‘Is het dan een probleem dat jongeren verwesteren?’, vraagt Yeter. De vrouwen vinden dat dit verschilt per familie en per jongere. ‘Wij voeden ze goed op, maar ze luisteren niet naar ons’, brengt een andere vrouw in. Hayat bevestigd: ‘het is moeilijk voor de jeugd, zijn ze Turks of zijn ze Nederlands, ze weten het niet’.

De vrouwen geven ook aan bang te zijn dat hun kind zomaar door de jeugdzorg of kinderbescherming wordt weggehaald. Hayat geeft aan dat hier hele strenge regels voor zijn in Nederland.

Een vrouw wil graag haar ervaring als moeder inbrengen: als we problemen hebben houden we het in de doofpot en luisteren we niet naar onze kinderen. Nederlanders zijn zo vrij, je moet je kinderen grenzen geven. Ik zeg ook tegen mijn dochter van 12 let op je houding en gedraag je, dat is normaal in onze cultuur. Yeter geeft mee of ze zich de druk realiseren die de jongeren krijgen in Nederland om bijvoorbeeld wel mee te gaan naar de bioscoop of bepaalde kleding te dragen. Bedenk dat jullie als ouders zijnde niet de enige zijn die dingen verwachten van jongeren en dat deze verschillende verwachtingen niet altijd dezelfde zijn. Het is moeilijk voor jongeren hier een balans in te vinden. Als je niet in open dialoog met hen bent wordt dit alleen maar moeilijker. Hayat bevestigt dit: we kijken bij de opvoeding, ikzelf ook, vaak naar wat anderen doen en niet naar wat onze kinderen willen.

Als afsluiting wordt het eerste deel van de documentaire ‘Verdwaalde Gezichten’ getoond. Er wordt veel onderling gepraat door de vrouwen. We hebben nog maar heel voorzichtig over het thema kunnen praten. We merken dat het heel gevoelig ligt bij deze vrouwen. Na afloop komen er een aantal  vrouwen naar ons toe. Ze willen onze gegevens ontvangen en ze geven aan dat ze het goed vinden dat we over deze onderwerpen praten. Ook willen ze zeker dat we nog een keer terugkomen om dieper op het thema in te kunnen gaan. We gaan hier graag op in. De vervangende organisatie was opgelucht over de manier waarop we het thema hadden behandelt.